De aanleiding tot dit blog zijn de dagboeken die oma Schulz-Vos schreef tijdens haar verblijf in Zwitserland van 1939 tot 1946. Zij was hier met man Edi en kinderen voor een tropenverlof, op bezoek bij oudste zoon Ben. Maar wat bedoeld was als een verlof van een half jaar, groeide door het uitbreken van WO2 uit tot een langdurig verblijf.
Als dochter van 'oom' Paul en kleindochter van oma en opa Schulz wist ik van het bestaan van deze dagboeken en had er wel eens in gebladerd. Tijdens een regenachtige week waarin ik op het huis van mijn vader Paul en Nina paste, begon ik ze echt te lezen. Je zou de inhoud kunnen omschrijven als 'petite histoire': oma schreef over wat er zoal in en om het huis gebeurde, met veel nadruk op de kinderen, het huishouden en het contact met familie, vrienden en kennissen. De grote wereld daaromheen lijkt ver weg. Terwijl deze weldegelijk van invloed is: opa is aanvankelijk mee op verlof, maar wordt gemobiliseerd na het uitbreken van WO2 en zal het gezin in 1940 verlaten om in Indië te dienen. Hij wordt krijgsgevangen genomen, komt in een kamp terecht en wordt tewerkgesteld aan de Pakan Baroe spoorlijn op Sumatra.
Wat de dagboeken bijzonder maakt, zijn de verhalen over onze grootouders en ouders. Het is een heel vreemde ervaring om over je vader als 5-jarig jongetje te lezen, 75 jaar na dato en vlak na zijn overlijden. Helaas kan ik hem niets meer vragen en zijn er steeds minder familieleden om vragen aan te stellen.
Als we elkaar weer eens zien, meestal bij een uitvaart, dan hebben we het altijd hierover. Dat we toch echt eens iets moeten doen met al dat materiaal dat verspreid over de verschillende families ligt. De foto's, filmpjes, brieven, dagboeken en andere documenten. En de verhalen en anekdotes die we nog kennen omdat onze ouders ze hebben verteld. Daarvoor is dit blog bedoeld: om al het materiaal over de familie Schulz te verzamelen, te digitaliseren en zo het familieverhaal te vertellen voor huidige en toekomstige familieleden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten